ZOMER
En weer zitten we bij een cateraar. Dit keer voor het kraamfeest van Lisa in september. Als we aankomen, stroomt de regen met bakken uit de lucht. Dat zou natuurlijk ook bij het komende feest kunnen gebeuren en niets garandeert ons dat het net zulk stralend weer zal zijn als op onze housewarmingparty. De vorige dag heeft Ton op internet een grote partytent gespot en besteld. Dan zijn we immers van niks en niemand afhankelijk. Kunnen we ook nog eens een eigen feestje bouwen.
De oma van Lisa, van vaders kant, komt langs met een dochter. Zo kan ze haar eerste achterkleinkind bewonderen. Sophie krijgt werkelijk alle aandacht die middag. Ze is klaar wakker en geeft geen kik. Soms sukkelt ze even op de arm in slaap, maar dan zijn daar weer die heldere kijkers die nieuwsgierig de ruimte in kijken. Natuurlijk worden er foto’s gemaakt en dit bezoek zal voor altijd in beeld bewaard blijven. De dagen vliegen voorbij en we zien Sophie een lekker bol toetje krijgen. De borstvoeding werkt prima, al is Lisa wel erg moe omdat Sophie nog steeds niet langer slaapt dan 3 uur. We vragen advies bij een lactatiedeskundige en die vindt Sophie een heerlijke baby. Met haar ervaren oog dicht ze haar bijna 8 pond toe. Dat zou dan betekenen dat ze in 3 weken net zo veel gegroeid is als anders in 2 maanden gebeurt. Daar veren we van op! Ze stelt Lisa gerust dat ze vooral naar haar kindje moet luisteren en geeft wat tips waardoor de voeding korter zou moeten gaan duren. Dat laatste werkt nog niet echt, maar we kunnen wel even teren op haar positivisme.
Dan belt broer Cees met een: “breaking news, ma ligt in het Vu Amsterdam”. Eerder die middag haalt hij zijn vrouw, kinderen en mijn moeder op van Schiphol. Hun drieweekse vakantie in het thuisland van Rosa Brazilië, zit er dan weer op. Bij de douane wordt mijn moeder helemaal niet lekker en krijgt ze het vreselijk benauwd. De ehbo stuurt haar met spoed door naar het VU en dan blijkt ze een dubbele longembolie te hebben. Trombose door de lange vliegtuigvlucht. We gaan er uiteraard naar toe en inmiddels gaat het al weer wat beter. Het zal haar niet nog een keer gebeuren, want vliegen doet ze niet meer zegt ze. Na vier nachten mag ze weer naar huis en zal ze onder begeleiding van een trombosedienst moeten blijven. We leveren haar af op de Veluwe en rijden weer richting polder. Lisa en Sophie zijn allebei gebadderd en Lisa glimt van trots dat ze alles onder controle heeft.
Deze week is ook de eerste “keuring” op het consultatiebureau. Sophie heeft een stempel van goedkeuring gekregen….Ze is inderdaad bijna 8 pond nu en wat een groeispurt heeft ze al doorgemaakt! De volgende keer krijgt ze haar eerste prik. Gelukkig moet ik dan naar de kapper en gaat opa Ton met de meiden mee. Zo zielig die prikken! Maar ook: wat een zegen dat ze die krijgt…Zo kort geleden nog maar stierven er baby’s aan diverse ziektes waar we nu voor inenten. Ton mag zijn kleindochter even niet knuffelen. Er komt een koortslip door bij hem en er wordt continu gewaarschuwd hoe gevaarlijk dat kan zijn voor de baby. Hij citeert nog een vaak door mij aangehaald onderzoek, waaruit blijkt dat kinderen niet knuffelen ook schadelijk zou zijn, maar daar trapt deze oma niet in! Hij kan het nog genoeg inhalen en safety first!
De zomer trekt aan ons voorbij en we hebben het gevoel daar amper deelgenoot van te zijn. Iedereen om ons heen gaat met vakantie of komt terug, maar wij zitten op een roze eilandje. Het is hier mooier dan op het witste bountystrand!