Dan zijn wij aan de beurt: we vieren dit keer kerst op Aruba! Als we de cheque van de Nationale Postcode Loterij ontvangen, grappen we dat we nog maar een half jaar getrouwd zijn. Op de vraag waar we op huwelijksreis naar toe ging destijds, antwoordden we met: “ vier dagen Winterberg en toen was het geld op.” Volgens Winston zouden we met het gewonnen bedrag wel naar de Malediven kunnen. Dan kijken we hem ongelovig aan, maar nu zitten we echt op een Caribisch eiland! Het resort waar we verblijven, ligt pal aan zee. Vanuit onze kamer lopen we zo het water in. Wat een rare gewaarwording om rechtstreeks uit de kerstdrukte en de kou, zo maar in een andere wereld te staan, warm, zonnig en met onze zomerkleren weer aan…

De Arubanen vertellen ons dat ze het koud vinden met 28 graden, maar wij klagen niet! We maken ons wel zorgen over het eten wat overal voor het grijpen ligt. Nog maar niet te spreken over de cocktails… Wel lastig een dieet te volgen als er zoveel verleidingen zijn. All Inclusive is eigenlijk niet aan ons besteed, maar omdat we er maar een week zijn, hoeven we in ieder geval niet te zoeken naar tentjes om iets te gaan eten. Er zijn diverse restaurants op ons terrein. Daar worden 3-gangen diners aangeboden, waar je niks extra’s voor hoeft te betalen. We beperken ons tot maximaal 2 cocktails per dag en een wijntje bij het eten. We hopen maar dat de weegschaal ons oude gewicht nog herkent als we thuis zijn…

We boeken een jeepsafari, om zo iets van het eiland te kunnen zien. We verkeren in de veronderstelling dat we in een grote jeep zullen zitten, maar het zijn 5 kleine jeeps en Ton mag er eentje van rijden. Met een grote grijns neemt hij plaats achter het stuur. Het wordt een prachtige tocht, maar ook eentje met hindernissen… We slaan kleine zandpaadjes in, met veel stenen. Het is echt slalom rijden, maar Ton doet het goed! De gids is een grote, joviale man, die 20 jaar in Nederland gewoond heeft. Hij vertelt supertrots dat zijn dochter Michelle nog steeds in de race is voor “the Voice of Holland”. We gaan de volgende keer met andere ogen kijken! Het is een leuke tocht en we zijn blij dat we zijn mee gegaan. De avonden gaan we meestal al vroeg slapen. Het warme weer trekt ons leeg. Wat heerlijk om de volgende ochtend dan zo uit je bed de zee in te kunnen gaan! De laatste dag gaan we nog een tochtje doen met een onderzee boot. Ton haalt me over, want ik vind het doodeng. Uiteindelijk geniet ik toch wel van alle vissen die we zien zwemmen, al hou ik de dieptemeter stiekem in de gaten en ben ik blij als we weer aan de oppervlakte komen. Dan zitten we al weer in het vliegtuig terug. Op het vliegveld komen we zowaar Culemborgers tegen.

Ton is net een uurtje thuis, als hij de kinderen gaat halen voor de jaarwisseling. Gelukkig heeft hij wel wat geslapen in het vliegtuig. De laatste dagen heeft hij een heel raar hoestje en voelt hij zich niet lekker. Hij heeft verhoging, maar soms ook ondertemperatuur. Maandag maar naar de huisarts… Wat een rare wending na een weekje zon! Lex en Ton kopen bergen vuurwerk en de voorpret begint al uren voor middernacht. Dan wordt het 12 uur en kan het knallen beginnen. Sophie slaapt overal doorheen, onvoorstelbaar, maar waar. Buren van verderop lopen langs en vragen ons te komen borrelen. Dat doen we en als we binnen stappen, staat de Nederlandstalige muziek te schallen en iedereen galmt mee. De meesten zijn behoorlijk in de olie en we storten ons maar in de feestvreugde, al blijven we nuchter. Het oude jaar ligt weer achter ons! We kijken uit naar wat komen gaat!