Wonen & Leven

Column Jan Dulles

De meisjes van mijn klas zagen mij meer als een ‘gezellige dikke vriendin’

''Voor ons nieuwe album, schreef ik laatst een songtekst over het feit dat bepaalde liedjes je meenemen naar het verleden. Je hoort de eerste klanken en ineens ben je weer daar waar je dat liedje voor het eerst hoorde, of je zit weer met je vrienden van toen in die oude verrotte auto, met dat cassettebandje aan waar dat liedje op stond. De magie van muziek. Zo hoorde ik vanochtend het lied By my side van de band INXS met de charismatische, veel te vroeg overleden frontman Michael Hutchence voorbij komen en ineens was ik in Parijs. ‘De stad van de romantiek’. Ik heb dat nooit zo goed begrepen. Er zijn zoveel liedjes geschreven over Parijs. Liedjes die je hart doen smelten en doen verlangen naar zo’n tijd. Eigenlijk scheppen die liedjes zo’n romantisch beeld, dat het alleen maar kan tegenvallen, als je dan zelf besluit erheen te gaan met je geliefde. Nick Schilder schreef ook ooit zo’n over-romantisch lied voor Jan Smit over deze stad. Ik verdenk beide heren ervan, dat ze in die tijd allebei nog nooit in Parijs waren geweest, maar dat terzijde. De zomerhit van dit jaar is overduidelijk Parijs van zanger Kenny B. Over mooie meisjes, die daar zomaar naar je toe komen en Frans beginnen te praten, terwijl ze Nederlands blijken te zijn. Het spreekwoordelijke ijs is daardoor snel gebroken en die avond wandel je langs die eeuwige rivier de Seine… hand-in-hand en kusjes gevend, om elkander vervolgens nooit meer los te laten. Net als Frank Sinatra dat daar meemaakte en Charles Aznavour, Edith Piaf en die zanger van The Shorts (‘Comment ça va’… sorry, als ik er nu voor zorg dat dit liedje voor de rest van de dag in je hoofd zit)… Ammehoela!!! Ik geloof niet, dat die mensen dit allemaal hebben meegemaakt. Ik ben meerdere malen op zoek gegaan naar die plek aan de Seine, waar ik de eeuwige liefde zou moeten vinden. Met verschillende ‘voormalige’ vriendinnen... dat zegt al genoeg. Langs de Seine is het koud en tochtig en het getoeter van het veel te drukke verkeer overstemt elke uiting van liefde. En als je vervolgens een glas wijn gaat drinken op een terrasje langs deze rivier en je met veel fantasie je uiterste best hebt gedaan om het zo romantisch mogelijk te vinden, dan komt de ober met een rekening, die de romantiek doet afzakken als een paar ouwe vieze sokken. Enfin... Toch bracht het lied van INXS mijn gedachten ineens terug naar Parijs. Niet met een vriendin, maar met de examenklas 5 havo. Het schooluitje naar Parijs. Het was 1992 en By my side was toen een hit. Ik herinner me, dat ik in een winkeltje een klein Eiffeltorentje kocht en By my side klonk daar toen op de radio. Ook de leerlingen van examenklas 6 vwo waren mee en in die klas zat Ed Guyt. Je denkt hem niet te kennen, maar hij werd later de oprichter van het blad 100%NL Magazine. In die tijd was daar in de verste verte nog geen sprake van. Met zijn looks en zijn lange golvende haar was Ed de Volendammer Michael Hutchence. Een rockster zonder band. Ik keek daar met een gezonde dosis jaloezie tegenop, want ik was een puisterige, te dikke puber met een Jim Morrison shirtje aan. Ik wilde daarom hoofdzakelijk naar Parijs, om een bezoek te brengen aan het graf van mijn grote idool Jim, leadzanger van The Doors, die ooit op 26-jarige leeftijd vluchtte voor de roem uit L.A. en een anoniem leven als schrijver wilde gaan leiden in het inspirerende Parijs. Ook Jim had zich daar op verkeken. Tijdens zijn verblijf in Parijs heeft hij nooit meer een zinnig woord geschreven of gezongen en binnen een jaar werd hij dood gevonden in z’n appartement. Zittend in bad, gestorven aan een hartstilstand na overmatig drank- en drugsgebruik. Dat vond ik toen cool… ofzo. En ondertussen was Ed daar indruk aan het maken op de meisjes van mijn klas, die mij allemaal meer als een ‘gezellige dikke vriendin’ zagen… ofzo. Het is allemaal goed gekomen. ‘We werden geen helden, maar het ging niet slecht’, zoals ik later schreef in de tekst van een ander 3JS-liedje. Op de terugweg vanuit Parijs kreeg ik te horen, dat ik geslaagd was voor de havo, maar ik had daar in Parijs besloten, dat ik een zanger wilde worden. Daar ging ik voor. Ed sloeg Lisette aan de haak, de mooiste vrouw van het dorp, die hij vervolgens NOOIT meer los liet en die later hoofdredacteur van dit blad werd. Mooi hè!!! Je zou kunnen zeggen, dat het allemaal begon in dat mooie Parijs. Die prachtige diamant aan de Seine. Ik smelt gewoon nu.''

Bron afbeelding: Televizier


Gewoon het leukste blad van Nederland