’s Ochtends hebben we nog een heftige discussie over het wel dan niet dragen van regenkleding, of op zijn minst het meenemen van een paraplu met de omvang van een tentzeil. ‘Positief denken’, is mijn relaas en mijn positieve insteek wordt beloond met prachtig weer en geweldige muziek tijdens het Java-concert in Amsterdam.

Ellen ten Damme maakt – zoals Ellen ten Damme betaamt – een spectaculaire entree. Gekleed in een niets verhullende outfit waar haar mooie vormen beeldig in naar voren komen, sleept ze het publiek mee in een achtbaan van wilde emoties. Krankzinnige acrobatische acts worden gecombineerd met rustige emotionele nummers waardoor het publiek geen enkel moment tot rust kon komen en er gelijk in zat. Zo wij zijn wakker!

Nadat mevrouw ten Damme het podium heeft verlaten is het tijd om eens te gaan kijken om ons heen. Het was nog ietwat bewolkt, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door de prachtige setting op het Java-eiland. Het eiland is voor deze week omgetoverd tot een soort van festivalterrein met voorin het podium en daarom heen allerlei kraampjes waar je kan genieten van heerlijk eten en een al dan niet alcoholische versnapering. De sfeer is op zijn minst geweldig te noemen en wanneer ‘good old’ Van Dik Hout het podium betreedt wordt die – ook bij ons – alleen nog maar beter.

Martin Buitenhuis en friends wisselen nieuwe nummers af met het vertrouwde Stil in Mij en de kraker Alles of Niets. Tussendoor is er nog een glansrol voor Ellen ten Damme die wijlen Herman Brood verving toen ze samen met Van Dik Hout het nummer Nu doet het Pijn ten gehore brachten. Ook de heren Thomas Acda en Paul de Munnik lieten hun gezicht alvast even zien. ‘Verkleed’ als De Poema’s brengen zij hun gezamenlijke hit Zij maakt het verschil ten gehore. Het publiek - grotendeels twintigers en dertigers - gaat ouderwets uit zijn dak en laat zien dat ze de jongens van Van Dik Hout nog lang niet vergeten zijn. Kortom, een prachtig herzien.

De heren maken plaats voor de initiators van het hele gebeuren oftewel Acda & De Munnik. Vanaf de eerste noot die ze aanslaan gaan de handjes op elkaar en de voetjes van de vloer (het beton). Alle bekende liedjes passeren de revue en alsof Thomas en Paul zelf de regie, over niet alleen licht en geluid, maar ook over het weer hebben gaat de zon zelfs nog even schijnen. Als ze Van Dik Hout weer even terugroepen voor de tweede hit van De Poema’s (Mijn Houten Hart) gaat het dak eraf en begint het meer en meer een onvergetelijk concert te worden.

De hoofdact – voor zover je daar over kan spreken met zoveel goede artiesten bij elkaar – is De Dijk. Met zijn opzwepende stemgeluid en aanstekelijke melodieën, zweept Huub van der Lubbe het publiek op tot grote hoogten. Als de duisternis invalt komt de prachtige lichtshow geweldig tot zijn recht en brengt het publiek in extase. Overal dansende mensen wanneer de klanken van Ik heb een groot hart, Dansen op een Vulkaan en Als ze er niet is door de speakers gallen. Petje af voor de organisatie die een ongedwongen, relaxte en vriendelijke sfeer weet te creëren waarin de tienduizenden mensen zich allemaal thuis voelen.

Namens 100%NL,

Bedankt!