Februari is steevast de maand waarin ik alle goede voornemens – voor zover ik ze me nog kan herinneren - al lang weer overboord heb gegooid. Hoewel ze zonder uitzondering geen overbodige luxe waren na een december van veel te veel van alles. En een januari waar tijdens alle welgemeende gelukswensen menige bubbel zijn weg naar mijn mond vond. Hoe leuk en gezellig het ook allemaal is, er komt een moment dat je alle naalden, ballen, slingers en lampjes uit je huis wilt hebben en met een glas water je boerenkool naar binnen wilt schuiven. Bij voorkeur in een grote joggingbroek. Op dat moment lijken de goede voornemens een eitje, simpelweg omdat je geen pap meer kunt zeggen en eigenlijk nooit meer wilt eten of drinken.
Maar in februari is dat gevoel net zo ver weg als het moment dat je weer in bikini moet. Het besef dat ik me beter wel aan de eetvoornemens had kunnen houden, komt bij mij altijd als ik online mijn nieuwe bikini wilbestellen en niet helemaal zeker meer ben van de maat. Als hij een paar dagen later in een gezellig doosje wordt afgeleverd, komt de volgende tegenslag. Ik stop hem terug in het doosje en vermeld op de retourbon dat de maatgeving niet klopt en dat ik niet wens te ruilen. Ik werk het doosje het huis uit en daarmee ook de negatieve gedachte die het bij me opriep, en word langzaam weer mijn positieve zelf.
Als ik er in maart en april nou even keihard tegenaan ga, dan loop ik er in mei vast weer helemaal knap bij... als moeder van twee kinderen. En dat maakt dat ik me in februari altijd heel fijn voel. Ik kook de heerlijke gerechten van Niels en realiseer me weliswaar dat dit zeker geen ‘light’ maaltijd is, maar geniet met volle teugen van het resultaat. Moet ik hem vragen eens met Sonja Bakker om de tafel te gaan zitten? Ik geloof het niet, misschien moet ik gewoon een nieuw goed voornemen nemen, het beste ooit, eentje dat is vol te houden. Het goede voornemen om me nooit meer iets voor te nemen en het leven gewoon te nemen zoals het is, met alle prachtige momenten, tegenslagen en calorieën van dien. Er wordt steeds vaker gezegd dat helemaal niet opletten op wat je eet, een beter resultaat levert dan steeds geforceerd met eten bezig te zijn. Een goed bericht om mijn voor-nemen te ondersteunen. Ik betwijfel of het klopt, maar slik het graag voor zoete koek...
Groetjes,
Lisette
PS: O ja, één voornemen heb ik niet afgeschreven. Door de drukte rondom ons nieuwe blad, schoten vorig jaar alle vakanties erbij in. Dat wil ik dit jaar anders, straks krijgen de kinderen nog een hekel aan mama’s ‘boekje’. Een weekend Disneyland Parijs hebben we alvast binnen. Niet helemaal 100%NL, maar wel ontzettend leuk!
