In goed gezelschap – aan de ene kant mijn beeldschone en lieve vriendin en aan de andere toetsenvirtuoos Matthijs van Duijvenbode (Tim Knol) – was ik getuige van de première van de theatertour van Moke. Even gewaagde, als briljante keuzes van covers worden gecombineerd of beter gezegd ineengevlochten met een vleugje eigen werk om vervolgens weer net zo makkelijk over te gaan in een stukje poëzie. Schitterde Moke eerder al op grote podia als Pinkpop en Lowlands overtreffen ze zich in alle opzichten in het theater. 

Zoals de titel van de theatertour al aangeeft – Till Death do us Part – zal de dood de rode draad vormen van de avond. Geen tierelantijntjes, geen polonaise, maar 100% pure en indrukwekkende rockmuziek. Als de tonen van de hartmachine wegsterven en de patiënt helaas is komen te overlijden, geeft zanger Felix Maginn een slinger aan de op het podium verschenen spotlight en kan de show beginnen. En wat voor één.

Vanaf de eerste noot grijpt Moke het publiek bij de strot en houdt het vast in een ijzeren muzikale greep. My Death van Jaques Brel wordt opgevolgd door een arsenaal aan magnifieke covers. Never Tear us Apart van INXS, There is a Light that never goes Out van The Smiths en Tinseltown, dit alles omgegoten in prachtige Moke-stijl. Deze stijl komt minstens net zo goed tot zijn recht als wordt overgegaan tot het ingetogen Drugs don’t Work van The Verve en Streets of Philadelphia van The Boss. De donkere stem van Felix en de bekroonde zwarte styling van de band komen optimaal tot hun recht in het tot een soort kerkhof omgebouwde DelaMar en het publiek luistert ademloos.

Wat vooral opvalt is de opstelling van de band. Waar je – normaal gesproken – verwacht dat leadgitarist Phil Tilli op de voorgrond zal soleren is er bewust gekozen om hem samen met bassist Marcin Felis op de achtergrond te houden. Hier vanuit schitteren ze in eenvoud wat het optreden er eentje van wereldklasse maakt. Als Moke deze avond al van wereldklasse is, dan is Rob Klerkx bij vlagen buitenaards op zijn drumstel en de opstelling en de keuze in liedjes geven hem alle ruimte om te excelleren. Het duurt tot de laatste noten voor de pauze eer Phil en Marcin op de voorgrond treden om ons alvast een glimp van hun vakmanschap tonen.

Na de pauze gaat Moke rustig door waar het gebleven is. Na een prachtige poëzievoordracht telt Rob Klerkx af voor het begin van ronde twee en maakt de band na de pauze nog meer indruk. Beginnend met The Green Fields of France van The Fury’s wisselt de band nummers als onder anderen Joan Osbourne’s One of Us en Spiritualized's Lord Let it Rain on Me af met de klanken van Killing Moon en This Plan. De afsluiter is voor de werkelijke grandioze versie van Queen's The Show must go On. Als de show zijn einde nadert komen Phil Tilly en Marcin Fellis weer naar voren voor een solo die zijn weergave niet kent. Waar het publiek de gehele avond ademloos, bij gehypnotiseerd heeft geluisterd volgt nu een staande ovatie. Deze wordt nog eens overtroffen na de akoestische afsluiter When Your Heartache Begins van Elvis die zanger Magin nog ten gehore brengt. Als dit de voorbode is voor wat er nog komen gaat, dan kunnen de fans – en ook de niet fans – van Moke rekenen op een geweldige theatertour. Dit is Moke op zijn best, dit is Moke van een andere planeet!

Kijk op www.mokemusic.com voor de volledige speellijst.