Nieuwe editie

Interview met Bo Kramer

In 2012 doet Bo Kramer op de Paralympische Talentendag voor het eerst aan rolstoelbasketbal. Krap 4 jaar later gaat ze naar de Paralympische Spelen in Rio. Talent, doorzettingsvermogen en de wil om te winnen, maken dat de 17-jarige een plekje in het Nederlands team heeft gekregen. Of zoals ze zelf zegt: ‘Kijk naar wat je nog wel kunt, en niet naar wat je niet kunt.’

17 jaar en naar Rio! Hoe heb je deze droom kunnen waarmaken?

“Voor het grootste gedeelte door de mensen om mij heen: mijn ouders, familie, coaches en begeleiders. Zonder hen had ik hier nooit gestaan. Ook heb ik het afgelopen jaar mijn studie stopgezet zodat ik een fulltime trainingsprogramma kon draaien en ben ik in mijn eentje verhuisd naar Arnhem, waar ons trainingscentrum Papendal ligt. Dit alles om geselecteerd te worden voor de Spelen, wat dus gelukt is!” 

Moet je jezelf weleens knijpen?

“Ja! Best vaak. Wat ik allemaal meemaak en hopelijk nog mee ga maken is niet normaal voor iemand van 17. Maar het meest moest ik mijzelf knijpen toen de selectie bekend werd en mijn naam onder het rijtje geselecteerden stond. Zó blij!”

Hoe lang doe je al aan rolstoelbasketbal? 

“Inmiddels ruim 3,5 jaar, waarvan nu 2 jaar bij de nationale selectie. Ik ben in aanraking gekomen met rolstoelbasketbal op de Paralympische Talentendag van 2012. Deze dag wordt georganiseerd door de Cruyff Foundation en NOC*NSF. Je kunt dan 5 verschillende paralympische sporten proberen. En er zijn coaches die talenten dan als het ware kunnen ‘scouten’ voor hun sport. Tijdens de clinic rolstoelbasketbal, wist ik het meteen: dit wil ik gaan doen. Ik was gelijk verkocht. Van de daar aanwezige coach van het jeugdteam - Irene Sloof - mocht ik vrijwel direct meetrainen met de selectie van de u18.”

En daarna ging het snel…

“Het balgevoel had ik wel, ook omdat ik vroeger volleybalde. Van het rolstoel rijden bakte ik werkelijk helemaal niks. Na 4 maanden stroomde ik door naar de u23, en 8 maanden na de Talentendag mocht ik meetrainen met het nationale damesteam. Ik was toen 14. Het is mede zo snel gegaan doordat talent heel erg gekoesterd wordt binnen de gehandicapten sport. Omdat ik nog zo jong ben en dus dingen makkelijk aan kan leren, werd besloten mij snel door te sturen naar het nationale damesteam. Maar goed ook, want nu mag ik naar Rio ;)” 


Lees het hele interview in de september/ oktober editie!


Gewoon het leukste blad van Nederland