Een uitdaging met een reden
‘Op 22 augustus doe ik iets waarvan ik zelf nooit had gedacht dat ik het zou doen: ik zwem de oversteek van het IJsselmeer. Van Stavoren naar Medemblik. In totaal is dat 22 kilometer, maar die zwem ik samen met een maatje, ieder 11 kilometer.
Ik ben 46, een beetje onsportief en – laten we eerlijk zijn – niet per se gebouwd als topsporter. En toch sta ik daar straks. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het voor mij zoveel meer betekent dan alleen die afstand.
Ik leef al jaren met een dysthyme stoornis, een chronische depressie. Ik weet dus hoe het voelt als je hersenen niet altijd doen wat je wilt. Maar pas echt dichtbij kwam het toen mijn dochter Guusje in oktober 2024 werd aangereden. Door dat ongeluk liep ze niet-aangeboren hersenletsel (NAH) op en vanaf dat moment veranderde alles.’
Toen alles veranderde
‘Van de ene op de andere dag stond ons leven op zijn kop.
En niet alleen dat van Guusje of van mij, het raakte ons hele gezin.
Guusje, mijn lieve, slimme en zorgzame dochter, kon ineens niet meer alles wat eerst vanzelf ging. School werd moeilijker, haar energie raakte sneller op, prikkels kwamen harder binnen. Ze moest een schooljaar overdoen en zelfs haar niveau staat ter discussie. En dat doet pijn. Bij haar, maar ook bij ons als ouders.
Ook haar zusje Cato (15) voelt die impact. Op haar eigen manier. Daarom gaat zij mee tijdens de oversteek, als coach op de boot. Om te ondersteunen, aan te moedigen en onderdeel te zijn van deze tocht. Maar vooral omdat zij zich, net als ik, wil inzetten om zoveel mogelijk geld op te halen voor onderzoek naar hersenletsel.’
Tussen hoop en angst
‘We zitten als gezin in een traject van onderzoeken en behandelingen. Gesprekken met artsen, therapeuten, het revalidatieteam. Het zijn intensieve dagen, vol emoties. Verdriet, frustratie, maar ook hoop. Hoop dat er iets mogelijk is, dat Guusje verder kan herstellen.
Tegelijkertijd is er die andere kant: de angst.
Wat als dit het is? Wat als ze moet leren leven met deze beperkingen?’
Zwemmen als kracht en focus
‘In die onzekerheid helpt het mij om ergens naartoe te werken. Om iets te hebben waar ik wél invloed op heb. Dat werd het zwemmen.
De trainingen gaan niet altijd vanzelf. Soms voelt het zwaar, zit mijn hoofd vol en lijkt die 11 kilometer onhaalbaar. Maar ik ga door. Omdat ik het voor haar doe. Voor hen.
Ik zwem voor Guusje. Voor alle kinderen en jongeren die te maken krijgen met NAH. En voor meer aandacht en onderzoek, want dat is zó hard nodig.
Wat veel mensen niet zien, is misschien wel het moeilijkst: hersenletsel is vaak onzichtbaar. Je ziet het niet aan de buitenkant, maar het beïnvloedt iemands hele leven.
Ik vind het lastig om hulp te vragen, maar voor dit doel doe ik het toch. Want hoe meer we ophalen, hoe groter de impact.
En dus ga ik, op 22 augustus.
11 kilometer, slag voor slag. Samen – als gezin.’
Steun en draag bij
Wil jij ook meedoen aan Swim4Brains, alleen, in duo of in team? Of wil je meer weten of doneren? Dat kan hier.
