Art Rooijakkers
Art Rooijakkers kennen we natuurlijk allemaal als de presentator van verschillende tv-programma’s. Zo presenteerde hij jarenlang Wie is de Mol, genoten we een tijdje van Rooijakkers over de Vloer en presenteert hij sinds een paar jaar ook B&B Vol Liefde. Art is niet van de buis weg te denken! En dat is maar goed ook, want de kijkers voor de buis kunnen geen genoeg krijgen van Art.
Nieuwe look
Op Instagram deelde Art wat foto’s van zijn gezicht en in eerste instantie lijkt misschien niet duidelijk waarover het gaat, maar als je goed kijkt en zijn tekst leest, besef je dat het om zijn gebit gaat. Art heeft vorig jaar namelijk besloten dat hij zijn gebit, waar hij zich vroeger niet aan stoorde, toch wilde perfectioneren. Hij heeft vroeger namelijk geen beugel gehad en zijn tanden gingen daardoor steeds schever staan. ‘Ik groeide op in de tijd dat Theo en Thea op tv kwamen. Hun gebit leek verdacht veel op dat van mijn klasgenoten en mij’, schrijft Art grappend. Hij gaat verder:
‘Twee keer per jaar gingen mijn zus en ik met ons mam naar de tandarts, een Française die onder de rook van Eindhoven was neergestreken. Voor mijn moeder waren die bezoekjes, met haar avondschool-Frans, een feest. “Bonjour madame, comment ça va?” In een mengsel van Brabants en Frans werd van alles besproken. Eén ding wist onze tandarts zeker: beugels waren onzin. Ik geloofde haar, net als mijn moeder: oui oui, madame.
Mijn tanden groeiden schever. Toch zei ze: “Je hebt un skitterund gebit”. En ik straalde ervan. Tot ik als bijna-twintiger het dorp verliet. De grote rivieren over, richting de hoofdstad. Met elke kilometer leek die ene scheve voortand groter te worden. Maar ja, het leven had belangrijkere vragen. Of het raar is om heimwee te hebben naar worstenbroodjes bijvoorbeeld.
Jaren later vroeg een andere tandarts: “Stoort dat scheve tandje je eigenlijk nooit?” De oplossing werd een facing. Dat hielp. “Maar eigenlijk zou een beugel beter zijn”. In mijn hoofd hoorde ik mijn Franse tandarts: merde. Ik liet het idee aan rechte tanden van me afglijden.
Tot vorig jaar.
Toen sprak ik M. Hentenaar weer eens. De man die half Amsterdam van een perfect gebit voorziet. Laverend tussen Prinsengracht en Saint-Tropez. In een ander leven was hij makelaar, bankier of Zuidas-partner geweest. Hagelwitte tanden, golvend haar, kaaklijn van een filmster. Ik had hem al eerder bij feestjes gesproken, maar nooit had hij daarbij zijn professionele bril op.
Deze keer wel.
Hij kwam binnen 3 seconden met een diagnose. “Dat kunnen we fixen. Zonde. Even een beugeltje.” Het klonk alsof ik een Porsche was die te lang had stilgestaan. Oppoetsen en weer de weg op. Dus begon ik een dik jaar geleden aan een traject met sure smile official. Elke week een nieuwe, onzichtbare beugel. Lastig? Amper. Pijnlijk? Nee. Blij met het resultaat? Meer dan! Had mijn Franse tandarts ongelijk? Absolutement. Dus ga ik maar alvast sparen voor de beugels van mijn dochters. Met mijn genen lijkt me dat geen overbodige luxe.
Merci mon ami Michiel’
Het ziet er geweldig uit, Art.
