‘Voorjaar 2026. Ik zag in het begin van dit jaar een nieuwe trend op social media. Mensen gingen massaal foto’s plaatsen van zichzelf uit 2016. Meestal gaat een jaar zó snel voorbij dat er voor je gevoel niet eens tijd is voor verandering. Alles ging toch precies hetzelfde als vorig jaar? Als je in de spiegel kijkt zie je er nog precies hetzelfde uit maar als je dan in je fotomap van 10 jaar geleden kijkt zie je pas hoe je leven er heel anders uit is gaan zien. En jijzelf ook…. (zucht).
Mijn jaar begon dit keer met herinneringen die niet tien maar twintig jaar terug gaan. Vorige zomer begon het ons op te vallen tijdens optredens dat ons ‘Wiegelied’ een nieuw leven heeft gekregen. Best toepasselijk voor een liedje over een pasgeboren zoontje. Er is een nieuwe generatie die dit lied nu ineens ontdekt. En dat terwijl het liedje twintig jaar geleden is geschreven.
Ik was 31 jaar. Niemand buiten Volendam kende de 3JS. We waren al jaren zoekende naar een muzikale weg die ons voorbij de dorpsgrenzen kon brengen. We hadden wel een stijltje gevonden. Folk-achtige muziek met akoestische instrumenten zoals mandolines en violen. En dan Nederlandstalig. Jaap had een melodietje bedacht op de mandoline. Geen couplet-refrein-melodie zoals normale liedjes maar meer een soort kindermelodietje zonder einde. We dachten aan zo’n apparaatje dat boven een wiegje hangt om baby’s in slaap te krijgen. Zo’n apparaatje dat steeds langzamer gaat draaien. Als je het opdraait gaat het liedje verder.
Dat eindeloze melodietje ging meteen al niet meer uit m’n kop. Er was alleen nog geen tekst. In diezelfde dagen had een goede vriend van mij net een kindje gekregen. Een jongetje. Z’n naam was RIJK…en dat was ook hoe hij en zijn vrouw zich voelden met dat wondertje in de wieg. Ik aanschouwde dat tafereel met veel belangstelling. Ondanks dat er bij mijzelf in de verste verte nog geen kinderwens was kon ik me goed voorstellen hoe zo’n kindje alles in je leven verandert.
Het draait ineens niet meer om jou. Om jouw ego. Dat gaat allemaal in één klap overboord. Al je zorgen en al je liefde zijn voor dat kind. Je voelt je verantwoordelijk, volwassen. Je voelt je rijk wanneer zo’n kind naar je lacht. Ik bedacht het daar ter plekke allemaal tijdens dat kraambezoek en zette het daags daarna op de plaat. Het ‘Wiegelied’ was geboren. Het ‘kindje’ van de 3JS. En het groeide snel. Het had iets aanstekelijks. De eerste versie van het Wiegelied had nog helemaal geen blazers toen we het uitbrachten in Volendam in 2006, maar toch als het gedraaid werd in de kroeg begonnen mensen ineens te springen en in de polonaise te lopen. Opvallende liedjes als deze en ‘De Zomer Voorbij’ leverden ons datzelfde jaar een platencontract op. Voor ons eerste landelijke album ‘Watermensen’ in 2007 besloten we het Wiegelied te upgraden met blazers om het feest compleet te maken. Nou dat hebben we geweten. Het liedje heeft ons in die 20 jaar op ontelbare podia gebracht. Van kroegen tot kleuterscholen. Van campings in de warme verre uithoeken van Europa tot stadions als de Gelredome en de Amsterdam Arena. Overal zagen we alle mensen altijd weer springen en in polonaises lopen.
In het voorjaar van 2018 verraste ik mijn collega’s en het publiek tijdens een theatershow door ze te vertellen dat ik voor het eerst vader ging worden. Van een zoontje. Het Wiegelied zou vanaf dat moment eindelijk over mezelf en mijn eigen zoontje gaan. Na 12 jaar kreeg het lied voor mij eindelijk die betekenis. Dat gevoel waar al die moeders ons ondertussen al 20 jaar over aanspreken. ‘Dat Wiegeliedje van jullie zong ik vroeger altijd voor mijn zoontje om hem in slaap te krijgen’.
Die kinderen die toen net geboren waren staan nu te springen voor ons podium. Ook Rijk is ondertussen 20 jaar. Hij werkt tegenwoordig op een advocatenkantoor. Ik zal hem binnenkort eens vragen om te checken hoe het zit met de auteursrechten van het Wiegelied. Het gaat immers maar door met dat lied. We ontvingen onlangs een gouden award omdat we de 10 miljoen streams gepasseerd waren en vanwege het 20-jarig jubileum hebben we een nieuwe 2.0-versie opgenomen met feest-trompettist Jeffrey Parmentier. Samen met hem reisden we af naar de Oostenrijkse bergen en bijbehorende apres-ski gelegenheden om beelden te schieten voor social media. De grap was dat we overal waar we waren ‘spontaan’ dat melodietje gingen spelen. Met die trompet erbij maakten we zóveel drukte dat het nergens onopgemerkt bleef. Dus mocht je binnenkort ineens last hebben van dat melodietje in je hoofd, dan heeft onze social media-actie jou te pakken gekregen. Maak dan gerust een paar sprongetjes. Doe een dansje. Geef het kind in jou de ruimte.’
