Verschrikkelijke dagen
Monique Westenberg plaatste een hartverscheurend bericht op Instagram. Het gaat om één van haar grote liefdes: hondje Gioia. Zij kwam in het ziekenhuis terecht en Monique schrijft erover op Instagram:
‘Wat een Halloweenavond moest worden, werd een horror avond op een andere manier. Het ging ineens heel slecht met Gioia. Met hoge koorts en pijnscheuten bracht ik haar naar het ziekenhuis. Ze werd meteen aan het infuus gelegd en ik moest haar achterlaten, niet wetende wat er met haar aan de hand was.
Zondagochtend liet bloedonderzoek zien dat er een ontsteking in haar lijfje zat. Een hond in een chemo-kuur kan daar niet tegen vechten; haar lijfje is zo verzwakt. Omdat het weekend was, waren er geen specialisten in huis, dus kreeg ze zware pijnstillers. Ik mocht langskomen, de koorts was gezakt, maar toen ik haar zag, keek ze dwars door me heen. Piepend, gedesoriënteerd, niet eten, niet lopen. Kapot van verdriet ben ik naar huis gegaan met in mijn gedachten morgen DE keuze te maken. Maandagochtend belde de arts: de koorts was terug, ontzettend hoog. Ik trof haar kokend heet aan, totaal van de wereld en zonder herkenning. De orthopeed en oncoloog stonden bij haar. Ik voelde wat ze dachten: dit kon het einde zijn. Ze wilden haar nog onderzoeken, daarna zouden ze antibiotica starten en de zware medicatie stopzetten. Ik nam afscheid met een piepklein beetje hoop.
Die avond kreeg ik een filmpje: ze stond! Ze probeerde te lopen, haar pootje deed niet mee, maar ze stond. Ze was tot leven gekomen. Met tranen ben ik gaan slapen. Zou ze het dan toch redden?
Dinsdagochtend: haar koorts was gezakt, de antibiotica sloeg aan. Er zaten bacteriën in haar blaas en poten. Die pootjes, al zo zwak door artrose, nu vol vocht en pijn. Ik ging weer langs en ze ZAG me. Na twee dagen zonder herkenning kwispelde ze en probeerde naar me toe te komen. Met hulp, want lopen lukt nog niet. Ze had niet gegeten, maar toen ik rosbief pakte, at ze. Mijn meisje kwam een beetje terug.
Woensdagochtend hoorde ik dat de koorts weg was en ze zelf had gegeten. Toen ik haar die avond zag, lag ze al op me te wachten. Haar reactie was onbeschrijfelijk. Mijn meisje had weer sprankeling in haar ogen. “Als haar koorts wegblijft, mag ze morgen naar huis”, zei de arts.
Vijf dagen vol tranen, slapeloze nachten, onmacht en angst. Vandaag mocht ik haar ophalen, met tranen van geluk. Welkom thuis mijn hart.’
Wat een verschrikkelijke dagen voor Monique, maar wat fijn dat Gioia weer thuis is.
