‘Wat is dat toch dat bepaalde liedjes en zelfs bepaalde géuren je terug kunnen brengen naar je verleden. Dat je bij het horen van een bepaald lied letterlijk weer met je vrienden in de auto zit of op dat ene feestje. Echt láng geleden maar ineens zie je het weer helemaal helder voor je. Toen wij deze zomer op de camping in Zuid-Frankrijk aan kwamen had ik het ook. Die warmte, die droogte en vooral die dennenbomen met die naalden ervan die ook overal op de grond liggen en een hele sterke, herkenbare geur verspreiden. Typisch voor het mediterrane klimaat. Ik was nog maar net een uur op die camping, koffers uitgepakt, ik ging zitten voor m’n caravan, snoof die geur op en ineens ging ik 37 jaar terug in de tijd. 1988. 13 jaar oud en met een vriendje en zijn ouders op een camping in Zuid-Frankrijk. Ik zag ons guldens wisselen voor francs om in de flipperkast te gooien. Ik zag ons met z’n vieren Rummikub spelen. Ik rook barbecues, ik hoorde mezelf m’n eerste Franse woordjes zeggen tegen iemand in de supermarkt. Ik had dat jaar net voor het eerst Franse les gehad op school. Ik zag ons Jeu des Boulen en ik zag Alexandrá. Met de klemtoon op de laatste A. Een Franse schoonheid waarvan ik het gezicht nog helemaal voor me zie. We waren ongeveer even oud, al die jongens en meisjes die elkaar daar ontmoetten. We verstonden geen woord van elkaar, want die Fransen spraken toen immers ook al geen woord Engels, maar met gebarentaal kwamen we de vakantie door. Ieder dag als we elkaar weer zagen begroette ze mij met drie zoenen. Dat was blijkbaar normaal in Frankrijk maar ik vond het fantastisch. Ik wilde haar drie keer per dag voor de eerste keer tegenkomen. Overdag gingen we met z’n allen samen zwemmen en ik kon m’n ogen niet van haar afhouden. Elke avond was er een disco op de camping. Die disco eindigde iedere keer met het lied ‘Angel Eyes’ van Wet Wet Wet. Dat lied was dat jaar een hit en op dat nummer kregen de dansers de gelegenheid om afscheid te nemen en met elkaar te ‘schuifelen’, zoals die intieme dans vroeger heette. Voor een Volendammer boerenjongen was dat normaal gesproken ondenkbaar maar in Alexandra’s wereld was óók dát normaal en ik gaf me over. Je kunt je natuurlijk voorstellen dat ik sindsdien bij het horen van dat nummer nooit meer aan iets anders heb kunnen denken dan aan haar armen om me heen. Met lamme benen, innig draaiend over de dansvloer. Hopende dat het liedje een uur mocht duren.
Het fenomeen waarbij bepaalde geuren herinneringen of gedachten uit het verleden oproepen heet olfactorisch geheugen. Dit komt doordat geuren direct verbonden zijn met het limbisch systeem in de hersenen, een gebied dat betrokken is bij emoties en geheugen. Ik heb het toch maar eens opgezocht. Jammer eigenlijk, dat er een wetenschappelijke verklaring is voor dit wonderlijke fenomeen. Jammer ook, dat tegenwoordig technisch alles mogelijk is. In die tijd bestonden het internet en mobiele telefoons niet dus na die laatste avond, die laatste keer Angel Eyes en die laatste drie zoenen hebben we elkaar nooit meer gezien. Alleen in m’n gedachten komt ze soms nog langs op de klanken van Wet Wet Wet of de geur van droge dennen-naalden.’
