Ongeneeslijke hersentumor
Roy Oude Rikerink was één van de kandidaten van het 9e seizoen van Over Mijn Lijk. Roy heeft een ongeneeslijke hersentumor en deze diagnose kreeg hij al heel wat jaren geleden. Roy en zijn vrouw Annick zijn ondanks alles ongelooflijk positief en zij proberen te genieten van alle momenten samen met hun zoontje, Scott. De jongen die zijn vader en moeder kracht geeft in moeilijke tijden als nu…
Zwarte dag…
Vorige week was weer een hele spannende dag voor Roy en Annick. Roy kreeg de uitslag van een MRI-scan te horen en hoewel zij positief waren, was de uitslag helaas niet goed. Annick schreef toen op Instagram: ‘Het voelt als zwarte pagina, dat is het! We gaan samen nog even zoeken naar de juiste woorden en hoe we dit alles voelen.’ Verschrikkelijk…
Overleven
Al dagen zoeken Roy en Annick naar de juiste woorden, maar die kunnen zij niet vinden. Het nieuws kwam binnen als een bom. Op Instagram plaatst Annick een prachtige foto met haar man en zij schrijft de krachtige tekst:
‘A smile says more than how we feel!
We zijn inmiddels een paar dagen verder. In deze drukke tijd van het jaar is het veel maar stiekem ook weer fijn. Maar zodra de avond valt komt het des te harder binnen. Ik zie er tegenop om naar huis gaan, want doen alsof er niks is gebeurd lukt niet. Maar uit werkdrukte, naar mama en zorgen.. is ook een groot contrast. Tv kijken leidt niet af, mijn telefoon blijft ontploft. Samen zijn is fijn, maar praten lukt nog niet echt.
Er kwamen veel vragen binnen over hoe het met Roy gaat en hoe hij dit bericht verwerkt. Hij is ontdaan, stil, slaapt slecht, is rusteloos, verdrietig, boos, vermoeid en soms kan hij simpelweg geen woorden vinden. We zeggen altijd: als één het even niet kan, staat de ander. Op dit moment is Roy degene die even niet kan, en zorg ik. Intens, maar eigenlijk altijd al zo geweest. Twee keer verdriet tegelijk kan bijna niet in een gezin wat ook blijft draaien, in ieder geval niet bij ons, en toch voelen wij elkaar feilloos aan en wisselen we elkaar daarin af.
Zelf voel ik me ondertussen een soort robot. “Hai Annick, hoe is het?” ik sla meteen dicht. Ik voel me ongemakkelijk en weet niet goed hoe ik moet reageren. Ik zoek nog steeds naar de juiste woorden, woorden die laten zien dat het me wel raakt, maar me niet meteen in tranen laten uitbarsten. Overleven noem ik het.
Voor de rest doen we ons ding en stiekem voelt dat fijn. Je dagelijkse ritme.’
Wij wensen jullie heel veel kracht.
