Ik schrijf een stuk over uitstelgedrag, waardoor ik geconfronteerd word met mijn eigen uitstelgedrag. De dingen die ik uitstel zijn vooral sporten, lijnen, bellen en afspraken maken met instanties en (tand)artsen. In de nasleep daarvan verander ik eindelijk van tandarts en maak ik een afspraak bij de fysio om nu toch eens van die stijve nek af te komen. Tien (!) dagen later kan ik terecht. Tien hele dagen zie ik er tegenop. De dag zelf zit ik eerst bij de verkeerde fysiotherapeut en als ik bij de goede aankom, blijkt de afspraak in verband met ziekte te zijn afgezegd en verplaatst naar over drie dagen. Ik zie het als een teken en annuleer de hele afspraak. Ook omdat de receptioniste mij vertelt dat het zo extreem druk is omdat mensen aan het eind van het jaar hun ongebruikte fysio willen gebruiken. Serieus!? Dus mensen met acute problemen kunnen niet terecht omdat mensen vinden dat ze nog behandelingen tegoed hebben. Ik schud misprijzend mijn hoofd en merk dat mijn nek al een stuk losser zit.
Tijd om zelf de slingers op te hangen
Omdat het rustig is op het werk, heb ik een paar dagen vrij genomen. Ik heb behoefte aan een opgeruimd gevoel. Vooral in mijn hoofd, dus ik ga lekker rommelen. Kasten leegruimen, spullen wegdoen en accessoires clusteren. Moet van de woonbladen. Ik haal de kerstspullen van stal, zet de zingende kerstman op het toilet en hang de slingers op. Dat schijn je zelf te moeten doen.
Het leven is één groot feest
Op zaterdag hebben we het huis vol met het team van Shanna dat na een pittig rondje hardlopen, Sinterklaas viert met elkaar. Ik sta de hele dag in de keuken om te koken voor Julians verjaardag. Muziekje erbij, lasagna bouwen, vlees braden en soesjes stapelen. Ik was een beetje vergeten hoe heerlijk dat is. Zondag hoef ik het alleen nog maar neer te zetten. Dus ik plof op de bank om net als ruim vijf miljoen andere Nederlanders naar Max te kijken. Ik snap er helemaal niets van. De voorlaatste ronde, weet ik het zeker; hier ga ik nooit meer naar kijken. Totdat WIJ worden gesafed door de safetycar en ik voor het eerst iets begrijp van de hysterie. Kort daarna druppelt het bezoek binnen. De stemming zit er meteen goed in. De euforie omdat WIJ gewonnen hebben is voelbaar. De pubers haken aan en drinken vrolijk mee. De muziek gaat steeds harder en de voetjes van de vloer. De volgende morgen voelt het of waar Julian 1 jaar ouder is geworden, ik er zelf zo’n 20 bij op kan tellen. Het is de laatste dag van mijn zelf ingelaste korte vakantie. Ik installeer me op de bank in de gewatteerde tijgertrui die ik van Sinterklaas heb gekregen, met een zak paprika chips en een heleboel woonbladen. Het is hoog tijd dat ik weer aan het werk ga.
Natas van vorige keer gemist? Je leest het hier!
