Dochter Donna
In december 2020 hing er een grote, zwarte wolk boven Volendam, want een week voor kerst overleed de dochter van Jan Dulles en Caroline Mol aan een scheurtje in haar middenrif. De wereld stond stil en nog iedere dag hebben Jan en Caroline het er ongelooflijk moeilijk mee…
Zo stil
Soms deelt Caroline nog een bericht van of over haar dochtertje online. Vaak met een emotionele tekst erbij en dat deed zij gisteren weer. Caroline maakte namelijk iets moois en tegelijkertijd iets verdrietigs mee. Bij een práchtige foto met Donna in de armen schrijft Caroline sterk:
‘Het is maandagochtend. Ik stap in de auto, onderweg naar mijn therapeut.
Een familielid heeft slecht nieuws over zijn gezondheid gekregen. Mijn hoofd zit vol, mijn hart voelt zwaar. Ik zet de radio aan… en precies op dat moment begint ‘Zo Stil’ van BLØF te spelen.
Het nummer dat we draaiden op de begrafenis van onze dochter Donna. Een lied dat, bijna zes jaar later, nog steeds zo diep binnenkomt dat ik het normaal gesproken niet kan luisteren. Alsof het speciaal voor ons is geschreven.
Maar deze keer zette ik het niet uit.
Sterker nog, ik zette de radio harder.
Ik wist zeker dat dit een teken is, een teken dat ze dichtbij me is.
Met die gedachte stroomden de tranen over mijn wangen. Het hele lied lang.
Verdriet verdwijnt niet. Nooit. En dat wil ik ook niet. Ik mis haar nog iedere dag en wil iedere dag weten hoe ze er nu uit zou zien.
Soms is het verdriet zachter, soms ineens weer rauw en voelbaar. En beide mogen er zijn.
Vandaag waren de tranen er. En dat was oké.’
Wat een verdrietige tekst is dit, maar wat heeft Caroline het mooi omschreven. Tranen mogen er inderdaad ook zijn en Donna kijkt met trots naar beneden, lieve Caroline.
