Kerstgedachte
2025 is voorbij. Het jaar dat begon met mijn 50ste verjaardag. Mensen van boven de 50 worden trouwens ‘ouderen’ genoemd. Wisten jullie dat? Daar kwam ik laatst pas achter. Er was een SIRE-spot op tv waarbij een ‘oudere’, een 50-plusser blijkbaar, in z’n luie stoel zat en vervolgens met stoel en al opgehaald werd uit z’n huis door een groep doodgravers met een lijkenwagen. Uiteindelijk werd hij niet naar het graf gebracht maar op een feestje neergezet om weer eens te dansen en was de bottom-line: ‘Je bent nooit te oud om te leven.’ Ik schrok er best wel van. En ik niet alleen want ik heb begrepen dat deze spot niet bepaald in goede aarde is gevallen. Om nog maar eens een doodgravers-term te gebruiken.
Ik voel me overigens totaal niet aangesproken. Ik héb niet eens een luie stoel. Ik heb een nieuw bankstel waar ik dit afgelopen jaar nauwelijks in heb gezeten. Het was drukker dan ooit. Ik ben op dit moment nog bezig met het laatste stukje van onze Acoustic Christmas Tour. Het was een bijzondere show. Een show met een boodschap dit jaar. De roep om vrede stond centraal. ‘Peace on earth’… de hippies in de sixties riepen erom, John Lennon voorop. In meerdere kerstliedjes zingen we het ieder jaar met z’n allen mee. Maar willen we het ook echt? Volgens mij wel. En iedereen die ik ken wil het ook. Toch, als ik het journaal moet geloven willen we graag het leger in en is meer dan de helft van de Nederlanders ‘sneuvelbereid’. Ik ken er alleen niemand. Mijn mening is zelfs nog nooit gevraagd in één van de vele staats-enquetes over dit onderwerp.
In onze kerstshow vertelde ik dit jaar het bijzondere verhaal over ‘De kerstvrede van 1914’. Een spontane, onofficiële wapenstilstand tijdens de Eerste Wereldoorlog. Duitse en Britse soldaten lagen in loopgraven tegenover elkaar, met zo’n honderd meter ertussen, langs het front ter hoogte van de Belgische Ardennen. Op kerstavond was het er stil en werd er niet geschoten. Sommige Duitse soldaten hadden hun loopgraaf versierd met lichtjes en zelfs kerstbomen. En ze begonnen te zingen. Stille nacht in het Duits. Zo hard dat het aan de overkant hoorbaar was. De Engelse soldaten vonden het hartverwarmend en begonnen op hun beurt ook een kerstlied te zingen. The First Noël. Ze applaudisseerden voor elkaar en uiteindelijk zongen ze samen hetzelfde kerstlied. De volgende ochtend, op eerste kerstdag kwamen ze zelfs uit hun loopgraven vandaan naar elkaar toe, om samen te zingen, elkaar de handen te schudden, een zalig kerstfeest te wensen en cadeaus uit te wisselen. Er werd zelfs een voetbalwedstrijd georganiseerd op het niemandsland tussen de loopgraven. Het was een uniek moment waarop vijanden tijdelijk hun menselijkheid hervonden en vrede en broederschap vierden, waardoor de haat van de oorlog even verdween. Een ongelofelijk verhaal maar gezien de brieven en verslagen die de soldaten er achteraf over schreven is het waargebeurd. De Britse soldaten waren overdonderd door het besef dat die Duitse soldaten ook gewone jonge jongens waren, net als zij. Met ouders, vrouwen en kinderen die thuis op ze wachtten. Niet de meedogenloze monsters zoals de Britse kranten ze hadden afgeschilderd. ‘Na al onze gesprekken denk ik dat veel van onze krantenberichten verschrikkelijk overdreven zijn’… schreef een van de Britse soldaten in een brief naar huis. In de dagen die volgden waren deze soldaten ook echt even niet meer bereid om op elkaar te schieten. Ondanks strenge bevelen van hogerhand. Ze spraken met elkaar af dat ze expres te hoog zouden richten zodat ze over elkaar heen zouden schieten. Die jongens waren niet sneuvelbereid. Toen in 1914 niet en nu, 111 jaar later nog steeds niet. Die jongens willen uiteindelijk gewoon naar huis toe. Ik hoop dat ze dat in 2026 allemaal mogen doen. Je bent nooit te oud om te leven… maar wel te jong om te sterven.
A very Merry Christmas
And a Happy Newyear
Let’s hope it’s a good one
Without any fear
War is over… if you want it
War is over… NOW
