Later is morgen, het leven is nu!
‘Niet status of succes, maar oprechte interesse en waardering is wat een mens gelukkig maakt’ hoorde ik een vriendin van Caroline zeggen tijdens de uitvaart van haar vader die, veel te vroeg overleden, in het middenpad van de kerk lag. Hij is 74 geworden. Altijd lief, grappig, zorgzaam en gezellig. Zelfs zijn ziekte kon het van zijn goede eigenschappen niet winnen. Wel van z’n lichaam. Het was een prachtige dienst met mooie anekdotes, gebeden en rituelen waarbij mijn hoofd afdwaalt in gedachten. ‘Wat zullen ze over mij zeggen als ik daar lig?’ Ik kon niet veel zinnigs bedenken. Hoe vaak zie ik mijn vrienden nou nog? Hoeveel avonturen maak ik nog mee? Over 24 jaar ben ik ook 74. Moet ik de komende 24 jaar proberen om het nog drukker te krijgen? Zo druk dat ik uiteindelijk nét niet de tijd heb gehad om die cruise door het Caribisch gebied te maken met de kinderen. Of dat reisje naar Japan waar ik met James over fantaseer? Was ik attent? Geïnteresseerd? Grappig? Of kon ik écht alleen maar zingen, zoals ik al m’n leven lang gekscherend beweer?
Ik heb lang geleden een uitvaart meegemaakt van iemand in Volendam die zijn overlijden vierde terwijl ‘ie nog springlevend was. Hij had het altijd zo jammer gevonden dat de overledenen zelf al die mooie woorden en complimenten niet te horen krijgt. Ik was uitgenodigd ‘Time to say goodbye’ van Andrea Bocelli te zingen. Eén van de grootste begrafenis-hits allertijden. Zijn meest dierbare vrienden en familie had hij uitgenodigd. Er waren hapjes, drankjes en mooie anekdotes over Wim. Hier Rust Wim…en nog iets stond er op z’n steen die al in de achtertuin stond te pronken. Hij kon er zelf van genieten. Bij leven. Van de steen, de verhalen en dat intense Italiaanse lied waarbij Wim en zijn naasten stonden te huilen.
Een paar weken geleden waren we uitgenodigd voor zo’n gala waar BN’ers en minder bekende Nederlanders (MBN’ers) over de rode loper naar binnen moeten en gefotografeerd worden door bekende fotografen (BF’en). Ik ben niet gegaan. Ik kon het niet opbrengen om energie vrij te maken voor lege, ongeïnteresseerde vragen en gesprekken. ‘Hey hoe is het?’ ‘Heeeey… Ja GOED’… ‘Ben je druk?’… ‘Pfff… Ja heeeel druk’… ‘Nou mooi toch?’… ‘Ja, zeker weten.’ Als je druk, druk, druk bent, gaat het schijnbaar goed met je. Dat is goed voor de portemonnee en dan is het goed. Tijd te kort… dat is goed. Terwijl we onze ouwe vrienden bijna alleen nog spreken als één van onze ouders is overleden. ‘Hij had nog zulke mooie jaren kunnen hebben, hij heeft eigenlijk alleen maar gewerkt.’
We hebben laatst een single uitgebracht met Wesly Bronkhorst. Twee jaar geleden ontmoetten wij elkaar en hij begon niet met het standaard druk, druk, druk praatje. Hij zei: “Ik ben een groot fan van de 3JS en ik zou heel graag een duet willen opnemen’. Dat heeft twee jaar geduurd. Omdat we het zó druk hadden. Het lied gaat over het feit dat het leven te kort is om dingen te blijven uitstellen. Later is morgen en het leven is nu. Zingen wij. We hebben vroeger allemaal gedroomd van dingen die we later willen doen. Als we groot zijn of oud. Met een geliefde naar Venetië, met vrienden naar Las Vegas, met je zoon naar Japan. Maar ja… het is dit jaar écht nog even TE DRUK. Terwijl ik zo een beetje afwezig van de ene gedachte naar de andere aan het hoppen was, ging ineens iedereen staan. De pastoors liepen met het kruis voorop en de dragers rolden de kist door het gangpad naar de uitgang. Familie en wij – de vrienden en vriendinnen – volgden dezelfde weg naar zijn laatste rustplaats terwijl Bocelli’s Time to say goodbye uit de speakers klonk.
