Vol ongeloof
Barbara Sloesen is inmiddels bijna uitgerekend, maar zij blikte gisteren terug naar misschien wel één van de bijzonderste dagen van haar leven: het moment toen zij erachter kwam dat zij zwanger was én de speciale reis naar Amerika die volgde. Zij schrijft prachtig:
‘Al jaren wilde ik met mijn grote liefde naar New York. Na maanden van fertiliteitsonderzoeken kreeg ik de droomreis cadeau van Joost. In New York, nog even alle remmen losgooien (deels gelukt). Joost zou na de reis stoppen met roken (deels gelukt) en ik had de beste cocktailbars genoteerd (deels gelukt, tot nu toe genoot vooral Joost alle voordelen) voor ik aan de hormoonpillen zou beginnen en mij en mijn lichaam klaar zou maken voor de eerste operatie aan mijn baarmoeder. “Mogen die pillen mee met handbagage?”, vroeg ik aan Joost, na iets te veel programma’s over de douane in Amerika gezien te hebben. Om de pillen te nemen moest ik een zwangerschapstest doen, omdat ironie kennelijk geen grenzen heeft. Nonchalant en met de inmiddels gewende verwachting één streepje te zien deed ik de test. Talloze waren er al in de prullenbak beland en aangezien deze dezelfde eindbestemming zou hebben, legde ik ‘m achteloos weg. 2 minuten later stond de tijd even stil: Holy fuck. “Mop, mop, kom kijken!” Het ongeloof was bij Joost minstens zo groot, wat resulteerde in een sprintje naar de dichtstbijzijnde Kruidvat een een verdubbelde dagomzet voor de keten. 9 verschillende testen, want “ze hebben voor elke periode iets wat ik niet snap en dan moet je voor digitaal zeker weer een app downloaden en en”, stamelde hij. “Vals positief bestaat toch ook?”, kwam er met even weinig zelfverzekerdheid uit.
“9 keer positief lijkt me vrij duidelijk, toch”, kwam er met verrassende zelfverzekerdheid uit.
Nog vol ongeloof stapten we de volgende dag in het vliegtuig naar New York, de droomreis die nu een andere betekenis zou krijgen. Tenminste, niet dat je cocktails van $26 kunt meten aan het onbeschrijflijke gevoel van de 22 uur daarvoor. Voor het eerst met zijn drieën, in een wereldstad waar alleen wij die kennis hadden, was een gedachte die ons met liefde vulde. In een mix van verwarring, spanning, hoop en pure liefde struinden we door de straten van Manhattan en kwamen een waanzinnig getalenteerde straatfotograaf tegen. Kijkend naar deze foto zal het altijd een speciaal gevoel geven. We koesteren hem, net als de reis, die meer betekent dan we ooit had gedacht. De eerste keer met z’n drieën.’
Wat een prachtig, krachtig en vooral heel ontroerend verhaal is dit. Wij snappen heel goed dat deze foto onwijs bijzonder is en blijft voor Barbara en Joost.
